Ik stond aan water

TEKST groter lettertype kleiner lettertype

woensdag 13 mei 2015 om 16:53 uur.    |    Terug naar Gedichten
Dit werk werd reeds 1252 maal bekeken.


IV 

Ik stond aan water

 

door die brand te ontcijferen, smeedde ik mijn eigen eenzaamheid, Pablo Neruda

 

Ik stond aan water en stond er alleen. Ik, van verre gekomen die

mij dichter toedicht, de tijd herijk, tijdloos op woorden wiegen wil.

 

De deining overrompelde en ik hoorde een fluistering tussen land

en zee, een koestering van weleer. Op de blinkende laarzen van  

water spiegelde mijn verleden heen en weer.

 

Aan de vloedlijn bleef de reiger dreigen. Als een kikker kwaakte ik

verlangend naar het vaarwel van mijn weg kabbelende muze, een

vaarwel na meer in meer; een vaarwel doder op een doods klavier.

Na zoveel meer bleef ik in dat ooit op sporen.

 

Las Galletas, Tenerife, mei 2015

 

 




Vorige werk: Ik laat de druiven rijpen Terug naar overzicht Wijdingen aan tijdloosheid Volgende werk: Bedroeving