Over Mij

Mezelf, omstandig 

 Ik ben van het bouwjaar 1956: het bakelieten tijdperk met zwart-wit foto’s.
als baby in mijn koets of als ventje met een nylon schortje in vichy-blauw, opgroeiend in de nestwarmte van een familie met Italiaanse toets.

Er waren de eerste studiejaren, de straf die ik moest schrijven, de oorvijg van een leraar, die ik niet begreep. Was het omdat ik zat te dromen?

De late jaren zestig kwamen, gezegend met Latijn en Grieks op internaat, de eerste langspeelplaten, tweetakt brommers en plexiglas.

De paters die reikten tot waar ze maar konden reiken met hun kennis, hun geloof, waarvan ik later genas. Het gevoel voor kunst, voor taal dat ze me bijbrachten.

De jaren zeventig op Leuvense paden in vrijheid, blijheid op wijsgerige en geschiedkundige sporen gezet.
De wereld was toen aan verbouwing toe. Volgens onze stedenbouwkundige voorschriften wel te verstaan.

Vriendschappen die overeind bleven, werden toen geboren. Er kwamen nieuwe, die gingen.
De eerste gitaarakkoorden werden aangeleerd. Dylan kweelden we, een grootmeester.
De eerste grote liefdes kwamen en werden nadien weer klein.

“ De Lenige Liefde” van De Coninck werd gelezen. Het was de instap naar de poëzie van die Oostakkerse Claus. Nadien werd het verrukkelijke taalgeweld van Leonard Nolens, die “aparte” Komrij ontdekt, en die anderstaligen als een Whitman, Alberti, Lorca en Pessoa.

Mijn voorliefde voor de prachtstemmen uit de klassieke muziek, liefst de Barok, werd aangescherpt. Ook de pianomuziek van Rachmaninov, Liszt, Chopin, de cellosuites van Bach, zal me blijvend beklijven.

Ik kende het geluk om alle continenten meermaals te bereizen. De mediterrane wereld doet me wegdromen.

Ik ben bevlogen door mensen en dingen die er in slagen me te bekoren,
me op sleeptouw kunnen nemen. Mijn hoog polemische gehalte doet me veelal crashen, meestal als een volleerde comedycaper. Tel er de vele blauwe ogen, de geschaafde knieën, de bloedneuzen bij.

Men noemt me charmant, melancholisch, flamboyant, barok, uitbundig, romantisch.      

Ik heb een hartstochtelijke afkeer voor opgestoken vingertjes, regeltjes, ethisch gezwets en dogmatisch denken.

Verder heb ik een hekel aan schraal gelal, woorden zonder daden, wanorde en niet na gekomen afspraken. Ik sta ook bijzonder op mijn onafhankelijkheid.

Voor mijn achtbaar cv meld ik met heel veel plezier dat ik van 2009 tot 2011 DorpsDichterDoel was. Een periode waar ik met een mix van sterke gevoelens op terug kijk.

Onnodig te melden dat iets plaatsen zonder mijn toestemming niet kan. Op eenvoudig verzoek kan alles. Kwestie van hoffelijkheid.