Over Twijfelaars in bloei door Frank Decerf op De Schaal van Dighter

TEKST groter lettertype kleiner lettertype

donderdag 5 maart 2015 om 03:15 uur.    |    Terug naar Proza
Dit werk werd reeds 1275 maal bekeken.


Zowat elke twee jaar verschijnt er een nieuwe bundel van Frank De Vos. In zijn nieuwste Twijfelaars in bloei bewijst de dichter opnieuw van alle streken thuis te zijn. Cesare Pavese is kind aan huis maar ook Juan Gelman, Eloy Sanchez – Rossilo, Victor Hugo, Edmund Burke en Mario Ruopollo komen voor in de motto’s en spelen een rol in deze fijne bundel. Spelen doet deze dichter veel, én graag. De troubadour in hem is niet klein te krijgen. De Vos bouwt zijn bundel zorgvuldig en voorzichtig op. Behoedzaam. Een beetje zoals een kind dat weet dat de broze blokkentoren dat het bouwt uiteindelijk overeind moet blijven staan. Als cement gebruikt hij - of was dat een idee van de uitgever of de lay-out-man - het verluchtende en verlichtend effect van diverse kunstwerken zoals o.a. de collage: Geheimnisse der Seele I, II, II, IV en V. De bundel is in zijn geheel opgedragen aan zijn vriend Stefaan D’Halleweyn.

 

De gedichten van Frank De Vos zingen. En blijven zingen. De Vos is als dichter een trouvère die de eenzaamheid weglacht en gaten stopt in de dijk om erger te voorkomen. Hij keert terug in de tijd en laat nostalgische herinneringen opnieuw voor warmte zorgen. Als Frank De Vos zijn passie preekt wordt ons luisteren beloond. De auteur legt zichzelf discipline op in deze bundel. Een strenge ordening zorgt voor stabiliteit. Hier is werk verricht. Mét vakmanschap. Elk gedicht leunt aan, ondersteunt en weet de plaats in te nemen waar het hoort te staan. Twijfelaars in bloei bestaat uit 3 cycli.

 

In Om het afscheid dat afscheid neuriet, komt vooral de nostalgie naar de moeder aan bod. Zij belichaamt alles wat goed en veilig was. De dichter bedankt. Door middel van zijn gepolierde woorden, een afgemeten taal en rake metaforen verheft hij de vrouw tot moeder van iedereen. Zij wordt de invulling van wat Frank De Vos zelf is geworden. Bij het schetsen van de ambivalente vaderfiguur fungeert vooral de twijfel als zoekende kracht. Een angstig afwegen primeert; een onvolledig samenzijn is het resultaat. Van het heengaan, het eigenlijke sterven maakt de dichter toch nog iets moois. In La mélancolie, c’est le bonheur d’être triste (Victor Hugo) bezoekt de dichter zijn innerlijke wereld en onderwerpt zijn lotsbestaan aan een intern onderzoek. De Vos wordt microbe en gaat op ontdekkingstocht. Binnen de grenzen van zijn eigen levensloop gaat hij op zoek naar oplossingen. Deze oefening zorgt voor nog meer twijfel, onzekerheid en veel vragende tekens. De relatie verliest elke vorm van rationaliteit. De laatste cyclus heeft als titel: Descripta. Historische figuren, schrijvers, beeldhouwers en andere kunstige lieden zetten Frank De Vos aan om hun arbeid te belonen met gave poëzie. Zij willen in zijn woorden en versregels verankerd worden. Ze zijn blij hem gevonden te hebben.

 

’Zo kwam ze in mijn wereld met één oogopslag’

 

Bij een beeld van Hubert Minnebo, Middelheim, Antwerpen

 

 

En altijd komt ze terug, haar beeld

dat nooit verwelkt, haar blik in bloei.

 

Voor haar enclave staat mijn stilte

te kijken zonder naakte haast waar

ik mijn blijven samen noem.

 

Een oogopslag weet haar onder weifelende

wolken hijgen. Haar grijze zelf blijft menigvuldig.

 

Daar ben ik dichter aan een beeld geregen

met langzame woorden

bij die strakke handen op haar woelig kruis.

 

 

Twijfelaars in bloei is een bundel die voor poëtische zekerheden zorgt.

 

 

© Frank Decerf

 Twijfelaars in bloei, Frank De Vos, Uitgeverij P, Leuven 2014,ISBN 978-94-91455-49-0.

 


Opmerkingen:

 http://digther.blogspot.be/2015/03/over-twijfelaars-in-bloei-van-frank-de_4.html?spref=fb

 




Vorige werk: Bart Stouten over  Terug naar overzicht Over mijn bundels Volgende werk: Over Twijfelaars in Bloei door Bert Bevers